Ćebić za MeridianSportBH: "Kvalitetan medicinski tim je jedan od ključnih temelja za uspjeh"

Siniša Ćebić, glavni fizioterapeut Laktaša te član seniorskog tima reprezentacije Bosne i Hercegovine, je za MeridianSportBH govorio o učestalosti, rehabilitaciji te razlozima sve češćih povreda u fudbalu.

Prije nego krenemo sa glavnom temom, možete li nam reći nešto više o vašoj dosadašnjoj karijeri kao sportskog medicinskog radnika?

“U Borcu sam 13 godina bio glavni fizioterapeut, da bih od 2011. god 2014. godine radio u mladoj reprezentacije Bosne i Hercegovine gdje me preporučio Vlado Jagodić. Od 2014. pa sve do danas sam član A tima Bosne i Hercegovine, a sa njima sam te iste godine učestvovao na Svjetskom prvenstvu u Brazilu. Po pitanju sportskog kolektiva Borac, ja sam pored fudbalskog godinu dana radio i rukometnoj sekciji banjalučkog tima. Trenutno, funkciju glavnog fizioterapeuta, uz članstvo u medicinskom timu BiH, obavljam u Laktašima koji se takmiče u Prvoj ligi Republike Srpske”.

Siniša Ćebić
Foto: Ustupljena fotografija

Pored rada u sportskim kolektivima, te rada kako u mladoj tako i u A reprezentaciji, da li se bavite i privatnom praksom?

“Po pitanju privatne prakse, dugo sam radio sa doktorom Aleksandrom Jakovljevićem, dok u zadnja tri do četiri mjeseca ne radim sa njim. Pokrenuo sam otvaranje sopstvenog studija za fizikalni oporavak i to zajedno sa kapitenom Borca, Srđanom Grahovcem sa kojim već 15 godina imam odličnu saradnju, kako u klubu, tako i dok je on bio član mlade reprezentacije BiH. Biće to jedan fin kutak za sve sportiste, rekreativce, gdje će svi oni biti u prilici da prođu kompletan proces rehabilitacije od povreda, ali i da rade na prevenciji istih. Sve je spremno da početkom naredne 2024. godine krenemo i sa zvaničnim radom”.

Što se tiče glavne teme našeg razgovora, možete li nam objasniti koje su to trenutno najčešće povrede u fudbalu te da li se intenzitet istih povećao u prethodnih nekoliko godina?

“Kada gledamo same povrede koje se najčešće dešavaju u fudbalu, riječ je prije svega o mišićnim povredama, povrede koljena, skočnog zgloba, upala tetiva te sindromi prenaprezanja. Da pojasnimo više o sindromu prenaprezanja koji je možda i najučestaliji kada dobijam žalbe na nelagode od strane fudbalera. Riječ je o tome da tijelo i organizam nisu bili spremni za vrstu opterećenja koje je pretrpljeno. Detaljnije, tu najčešće dobijam prijave o bolnoj preponi, upali Ahilove tetive, skakačkog koljena, bolnog stopala te recimo upale kvadricepsa. Mnoge od navedenih nelagoda, poput evo recimo bolnog stopala nastaju direktno zbog vanjskih faktora, to jest kao što su tvrdih ili zaleđenih terena”.

Siniša Ćebić 1
Foto: Ustupljena fotografija

Da li je broj povreda povećan u proteklom periodu, te ako jeste, koji je ključni razlog za to?

“Broj povećane učestalosti povreda, kako lakših tako i težih te kako u Evropi tako i kod nas, dolazi prvenstveno zbog rasta broja odigranih utakmica tokom sezone, nešto što se eksponencijalno desilo u protekle dvije do tri godine. Tijela igrača su sve više i više opterećena i poznajući reprezentativce Bosne i Hercegovine, često sam slušao kako se požale na količinu mečeva u raznim takmičenjima od Lige nacija, Lige Evrope, Lige konferencija, Lige šampiona pa sve do domaćih šampionata i kup takmičenja. Bez obzira što veći timovi u Evropi imaju dosta bolju medicinsku opremu, ali i veće medicinske timove, upravo ta opterećenost uprkos njihovom vrijednom radu dovodi do nezbježnih povreda”.

Kako bi trebao da izgleda medicinski tim jednog kluba te šta se dešava ako isti nije adekvatan?

“Jedan medicinski tim, bi se trebao sastojati od bar tri čovjeka i on glasi za jedan od glavnih temelja dobrih rezultata kluba. Prosto, danas se ne može desiti da jedan fizioterapeut opslužuje 20 igrača kao što je nekada to bio slučaj. Naravno, dobar medicinski tim nije sam od sebe presudan, ne ja ne  naglašavam to, jer i on mora da ima odličnu komunikaciju sa stručnim štabom te samim igračima. Uglavnom dobra medicinska ekipa je odlična osnova kada određeni klub želi nešto više. Recimo, dobar primjer za to je ako se ustanovi da za oporavak od određene povrede treba četiri sedmice, npr. neke mišićne, a ista traje pet do šest sedmica što je već veliki problem za taj klub i igrača, bez obzira o kom se rangu takmičenja radi. Upravo tu do izražaja dolazi kvalifikovan te brojčano dobro ispunjen medicinski staf koji mora obezbijediti suplementaciju, redovne masaže te limfne drenaže, odnosno sve ono što nosi današnji moderni fudbal”.

RTSQTMV1 1
Foto: REUTERS/Juan Medina

Sve više vidimo da fudbaleri zadobijaju i one teže povrede koje ih od terena odvoje veći period vremena. Da li u svemu tome postoji još neka dodatna komplikacija?

“Da, tako je. Učestalost teških povreda je pored gore pomenutih ‘sitnih’ sve veća i veća, zbog očigledno sve većih i većih napora koje donosi fudbal. Samo liječenje teže povrede otežava to što se najčešća desi ona koja je udružena. Recimo fudbaler pokida prednje ukrštene ligamente te uz to dođe i do oštećenja meniskusa, ali nekada se desi i treća poput povrede medijalnog kolateralnog ligamenta”.

Za kraj razgovora, da li nam možete detaljnije približiti i objasniti kako traje sam proces rehabilitacije odnosno oporavka od neke teže povrede?

“Za liječenje jedne sportske povrede, pa evo i one poput prednjih ukrštenih ligamenata je ključno da se što prije uspostavi tačna dijagnoza da bi se krenulo sa rehabilitacijom koljena. Ukoliko je potrebna operacija, ista se treba obaviti što prije, te nakon toga brigu o igraču preuzima fizioterapeut. Primjera radi, ako se radi o povredi prednjih ukrštenih ligamenata, prva tri mjeseca nakon operacija sa fudbalerom radi fizioterapeut. Nakon toga se u saradnji sa dobrim kondicionim trenerom radi po specifičnom programu za određeni sport uz vježbe u teretani. Kompletan oporavak bi tako uz sve navedene faktore trajao devet mjeseci kada doktori koji su obavili operaciju odobre sportisti da se vrati u takmičarski pogon”istakao je Ćebić te zaključio:

“Znači da rezimiramo naš primjer, povreda ACL-a započinje sa operacijom, poslije toga tri mjeseca rada sa fizioterapeutom poslije čega kreće lagano trčanje uz intenzivnije fokusiranje na vježbe snage i onda ako je u pitanju fudbaler, on poslije petog ili šestog mjeseca od operacije kreće sa obavljanjem speficičnih vježbi sa trenerom na terenu. Sa završenih devet mjeseci ulazi u pravi trenažni proces te i u takmičarski ukoliko je sve uredno, te ako su i jedna i druga noga izbalansirane po pitanju snage. Finalni čin je provjera doktora koji je obavio operaciju te on gleda da li je rehabilitacija prošla zadovoljavajuće”.

Postavi odgovor