Jedna od 24 reprezentacije na Evropskom prvenstvu u fudbalu je Španija.
PUT DO EVROPSKOG PRVENSTVA
Bilo je teško naviknuti se Špancima nakon nekoliko godina dominacije u eri Čavija Ernandeza i Andresa Inieste, da više nisu superiorni u odnosu na ostale, te da je do trofeja sve teže i teže doći. Surova slika realnosti ih je udarila na Svjetskom prvenstvu u Rusiji 2018. godine. Osim loših rezultata, tome je prethodilo i dosta drame u Savezu. Dva dana prije početka Mundijala je otpušten Đulen Lopetegi, a reprezentaciju je na velikoj sceni vodio pomoćnik Fernando Jero.
Prošla je Španija “nekako” grupnu fazu sa pet bodova, ali odmah potom “udarila” na domaćina Rusiju koja ih je nakon jedanaesteraca izbacila sa Svjetskog prvenstva. Po završetku debakla u Rusiji, za selektora je došao Luis Enrike i odmah u prve dvije utakmice pobijedio Englesku i Hrvatsku sa čak 6:0 u Ligi nacija. Porazi od istih selekcija u revanšima, koštali su “Crvenu furiju” završnice Lige nacija, kojoj su slijedile kvalifikacije za Evropsko prvenstvo.
U grupi sa Švedskom, Norveškom, Rumunijom, Farskim ostrvima i Maltom potres svjetskih razmjera bi bio da se Španija nije kvalifikovala na Evropsko prvenstvo. Bilo bi čudno da to nisu uradili dominantno, kao što jesu, a o nekim većim iznenađenjima nije trebalo ni razmišljati.
Nije Španija briljirala u prvom kolu na svom tlu protiv Norveške. Iznenadio ih je Džošua King u 65. minuti, ali je kada treba, Serhio Ramos ispravljao sa bijele tačke. U drugoj utakmici Alvaro Morata je sa svoja dva gola donio tri boda sa Malte, ali je ona sa sobom donijela promjenu.
Od te utakmice, Luis Enrike zbog porodičnih problema se morao povući sa mjesta selektora. Njega je, privremeno naslijedio pomoćnik Robert Moreno. On je vrlo lako pobijedio potom Farska ostrva i Švedsku, a tri mjeseca kasnije sa igračem manje i golovima Paka Alkasera stigli do pobjede u Rumuniji, kojom su već tada mogli biti sigurni u prvo mjesto.
Nije Skandinavija sjela baš Španiji, pošto je u dvije utakmice “Crvena furija” remizirala protiv Švedske i Norveške, no sa 12 golova u posljednja dva kola protiv Malte i Rumunije, završene su kvalifikacije za Euro.
ISTORIJA
Fudbalska reprezentacija Španije ili “La Seleccion” jedna je od najvećih evropskih fudbalskih sila. Klupski fudbal u Španiji više od pola vijeka je u vrhu, zajedno sa Real Madridom i Barselonom, kao dva najtrofejnija evropska kluba.
Svoje prvo učešće na velikom takmičenju Španija je ostvarila na drugom Svjetskom prvenstvu, 1634. godine u Meksiku. Tada ih je, u četvrtfinalu, zaustavio čuveni Đuzepe Meaca.
1950. godine su ponovo stigli do završnice i tada finalne grupe, ali je generacija predvođena Estanislao Basorom i Zarom, ostala posljednjeplasirana iza Brazila, Urugvaja i Švedske.
Od tada pa do danas, Španija nije propustila nijedan Mundijal. Ipak, sve do 2010. godine nisu pronalazili svoj put do završnice takmičenja, jer su uvijek ispadali najkasnije u četvrtfinalu.
Tada je sjajni tim Španije sa klupe predvodio Vinsent del Boske, ostao upamćen kao jedan od najboljih svih vremena, i sigurno najzlatnija generacija “Crvene furije” koja se ikad pojavila. Zanimljivo, od nokaut faze pa sve do finala, svaku utakmicu Španija je pobijedila 1:0. Heroj u finalu je bio Inijesta kada je u 116. minuti postigao gol protiv Holandije koji je Španiji donio titulu prvaka svijeta.
Ta generacija nije Španiji donijela samo Svjetsko prvenstvo. “Crvena furija” je predvođena Inijestom, Čavijem, Davidom Viljom, Fernandom Toresom, Karlosom Pujolom, Ikerom Kasiljasom i drugim zvijezdama, osvojila dva uzastopna Evropska prvenstva (2008-2012), i tako postala prva reprezentacija koja je uspjela u tome.
Prva od ta dva trofeja, 2008. godine Španija je osvojila pobjedom protiv Njemačke u finalu. Nakon što su lagano prošli grupe, malo teže je bilo protiv Italije Frančeska Totija, koju su savladali uz dosta sreće i izvođenje jedanaesteraca. Potom su u polufinalu lako prošli Rusiju sa kojom su bili u grupi, da bi u finalnoj utakmici Tores u 34. minuti postigao gol vrijedan titule vladara Evrope.
Četiri godine kasnije, Španija je na Evropsko prvenstvo u Ukrajini i Poljskoj došla kao šampion svijeta. U grupnoj fazi izbacili su Hrvatsku, a bili ispred Italije. U četvrtfinalu je pala Francuske, a uz dosta muke i nakon penala Portugal u polufinalu. Finale je ostalo čuveno protiv Italije, kada je “Crvena furija” sa četiri gola u mrežu Đanluiđija Bufona potvrđena višegodišnja dominacija Španije u reprezentativnom fudbalu.
Osvojila je Španija još jedno Evropsko prvenstvo u svojoj istoriji, i to ono drugo, koje se igralo upravo kod njih. Tada su u finalu pobijedili Sovjetski Savez pogotkom Marselinja Martineza.
S obzirom na igrače koje posjeduje i renome koji Španija ima u evropskom fudbalu, neophodno je da Enrike igra u formaciji sa tri napadača, to jeste 4-3-3. To je nešto što je krasilo Španiju dugi niz godina i nešto što je zaostavština njihovog fudbala.
Već na golu imaju dvije odlične opcije. U posljednje vrijeme prednost je imao mladi golman Atletik Bilba Unaj Simon ispred Davida de Hee, ali da li će to biti slučaj i na Evropskom prvenstvu, ostaje da se vidi.
U defanzivnoj liniji nema rekordera Serhija Ramosa zbog povrede i sigurno da će to biti najveći gubitak za Španiju. Na bekovskim pozicijama Enrike neće imati problema jer su tu Cezar Azpilikueta i Žordi Alba, ali uz mladog Erika Garsiju, Paua Toresa i Ejmerika Laporta, nema neki izbor na poziciji štopera, koji bi bio siguran kao Ramos, ili nekada Pujol.
Vezni red je nešto što je oduvijek krasilo reprezentaciju Španije, a ukrašen talentom i stabilan iskustvom, ništa drugačiji neće biti na ovom Euru. Prije svega tu je jedan Serhio Buskec čija se uloga u timu često zanemaruje, a to je obično najveća greška. Uz njega, kreator Tijago Alkantara koji je jedan od najboljih na svijetu na svojoj poziciji. Kada se njima dodaju mladi Rodri, Pedri i drugi sa spiska, jasno je da je to jedan od najvećih aduta Španije.
Za razliku od nekih prethodnih godina kada su u vrhu napada bili Tores ili Vilja, Španija sada nema neko ime kao njih dvojica koje ulijeva strah. Naravno, ne treba potcijeniti prije svega Alvara Moratu koji je dugi niz godina u top evropskim klubovima, ali uz njega su i Dani Olmo, Feran Tores, Adama Traore ili Žerar Moreno koji takođe mogu odgovoriti zadacima.
O TRENERU
Španiju će na Evropskom prvenstvu voditi Luis Enrike koji se nakon kvalifikacija vratio na to mjesto, s kojeg je bio odsutan zbog porodičnih problema.
On je rođen 8. maja 1870. godine u lučkom gradu Hihonu. U lokalnom Sportingu je i krenuo karijeru, gdje je stigao do prvog tima i odigrao 26 utakmica, te postigao 14 golova.
U periodu od 1991. do 2004. godine igrao je i za Real Madrid i za Barselonu, sa podjednakim individualnim i timskim uspjehom, za ta dva tima odigrao je preko 500 utakmica i postigao preko 100 golova. Igrao je i za reprezentaciju Španije, sa kojom je učestvovao na tri Svjetska prvenstva i jednom Evropskom prvenstvu.
Trenersku karijeru započeo je 2008. godine u B timu Barselone, odakle je poslije tri godine prešao u Romu. U sezoni 2013/14 bio je trener Selte, da bi se sljedeće godine vratio u Barselonu, sa kojom je u prvoj sezoni osvojio tri trofeja, a u drugoj četiri računajući UEFA superkup i Svjetsko klupsko prvenstvo. U trećoj i poslednjoj sezoni na klupi “Blaugrane“, Enrike je osvojio još jedan trofej Kupa kralja kao i španski Superkup.
OČEKIVANJA
Španija je uoči ovog Evropskog prvenstva, započela kvalifikacije za Svjetsko remijem protiv Grčke. Svakako da za reformu tima jeste potrebno vrijeme, no pitanje je da li je ona gotovo stvar u španskom timu.
Na kojem god prvenstvu i u kakvom god sastavu Španija nastupa, očekivanja i ambicije su uvijek najviše. Teško će biti bez lidera u vidu Ramosa, ali za početak prolazak grupe sa Slovačkom, Švedskom i Poljskom, a potom korak po korak kako bi prestigli Njemačku koja sa njima dijeli prvo mjesto najtrofejnijih selekcija kada su u pitanju osvojena Evropska prvenstva.
