11. maja 1988. godine banjalučki Borac je na “JNA” stadionu u Beogradu savladao Crvenu zvezdu i time osvojio Kup maršala Tita.
Banjalučki Borac se ove sezone nalazi u poziciji da napravi istorijski uspjeh i po prvi put u svojoj dugoj i bogatoj istoriji osvoji duplu krunu. U situaciji u kojoj se “Velikan iz Platonove” bori za osvajanje Premijer lige i Kupa Bosne i Hercegovine, njegovi navijači danas se mogu prisjetiti dana kada je njihov klub kao drugoligaš došao do pehara Kupa maršala Tita i time ostvario najveći uspjeh u dosadašnjoj postojanosti.
U sezoni 1987/88 Banjalučani su na mala vrata došli šesnaestine finala počevši preskočivši šest prepreka na “lokalnom” putu do scene koja je okupljala sve savezne države bivše Jugoslavije. Borac je redom pobijeđivao Radnik iz Kozarske Dubice, Kozaru iz Gradiške, Elektrobosnu, prijedorski Rudar, bihaćko Jedinstvo i trebinjski Leotar, čime je izborio plasman među 32 najbolje ekipe države.
Uslijedio je tada susret s Osijekom, kojeg je Borac na “Gradskom stadionu” savladao nakon boljeg izvođenja penala, da bi potom na istom mjestu i na isti način eliminisao i subotički Spartak. Krajem 1987. godine uslijedio je dvomeč s novosadskom Vojvodinom, koji će zauvijek ostati zapamćen u istoriji dva kluba, ali i navijačke grupe koje ih podržavaju već preko 33 godine, s obzirom da je tada uslijedila neraskidiva veza banjalučkog i novosadskog fudbala. Na današnjem “Karađorđu” Banjalučani su poraženi rezultatom 3:0, a onda je uslijedila i najubjedljivija pobjeda, po nezapamćenom snijegu u ulici Vladike Platona, u kojoj je najveći krajiški klub slavio s velikih 6:1.
Kada su u martu prošli snijegovi, uslijedio je duel s ekipom Prištine, koja je u to vrijeme bila najveće iznenađenje i jedna od najsimpatičnijih ekipa jugoslovenskog fudbala, koju je sezonu ranije formirao legendarni Miroslav Ćiro Blažević. Visoka pobjeda je poput snijega izostala, ali se Borac vratio na stari recept i nakon dvomeča ponovo izborio plasman u dalji krug, što je tada već značilo veliko finale, nakon uspješnijeg izvođenja penala.
I onda je došao i dugo očekivani 11. maj 1988. godine. Na stadionu “JNA” Borac je imao apsolutno podcijenjenu ulogu u odnosu na Crvenu zvezdu, koja je tada stvarala tim koji će tri godine poslije postati kontinentalni prvak. Nakon sat vremena igre u kojoj je beogradski tim konstantno napadao gol Banjalučana, stvari su ipak neočekivano krenule na stranu krajiškog tima. Današnji predsjednik Borca, Stojan Malbašić, koji je povrijeđen igrao finale, oduzeo je loptu Dragiši Biniću, pa je nakon niza driblinga dodao do Amira Durgutovića. Krilni napadač je uputio centaršut ka petercu, a u svom stilu Senad Lupić je uspio glavom zatresti mrežu favorizovanog tima.
Crvena zvezda je potom shvatila da do kraja utakmice mora da ide na sve ili ništa. Posljednjih pola sata proteklo je u potpunoj ofanzivi Beograđana, a najveću priliku za izjednačavanje rezultata imali su devet minuta prije kraja. Nakon sumnjive odluke sudije Blaže Zubera, koji je u duelu između Milorada Bilbije i Gorana Milojevića, vidio penal koji je neko vrijeme bio ismijavan u fudbalskim krugovima bivši države, loptu na bijelu tačku stavio je jedan od najboljih fudbalera svijeta tog vremena i današnji selektor fudbalske reprezentacije Srbije Dragan Stojković. Iako uvijek podcijenjene, odbrane golmana nekada su jednako važne, pa možda čak i važnije od lako pamtljivih golova napadača, a nakon što je “Piksi” izveo udarac s 11 metara udaljenosti desila se upravo najveća odbrana jednog Borčevog golmana u dugih 95 godina postojanja nakon što je Slobodan Karalić odbio “nasjesti” na potez Zvezdine “desetke” i uhvatio njegov udarac na liniji gola.
Ispostavilo se na kraju da su gol Lupića i odbrana Karalića bili dovoljni za veliki trijumf, ali i nestvaran i nikada poslije ponovljen doček koji je organizovan banjalučkim fudbalerima u gradu na Vrbasu. Ostaće zauvijek u “krajiškoj ljepotici” zapamćen trzaj glavom napadača, mirnoća golmana i legendarna rečenica o cvjetanju bijelih lala i osvajanu Kupa maršala.
