Mundijal u Kataru se sve više bliži, a danas ćemo se prisjetiti onog u Meksiku 1986. godine koje je obilježio čovjek zvani Dijego Armando Maradona.
Sami Mundijal 1986. godine je bio dosta zanimljiv i prije početka, jer je veliko pitanje bilo ko će biti domaćin. Prvo je izabrana Kolumbija, ali su mnogi u toj državi bili protiv, pa i sam predsjednik koji je ipak dao dozvolu za domaćinstvo. Ipak 5. novembra 1982. godine oni su zvanično odustali od domaćinstva.
Zatim su se kandidovali Meksiko, Sjedinjene Američke Države i Kanada i tu je bilo dosta prepucavanja između samih kandidata, da bi na kraju bio izabran Meksiko koji je ugostio najbolje fudbalere svijeta 1970. godine. Ni tu nije bio kraj drame jer je tu državu pogodio jak zemljotres u septembru 1985. godine, ali su ipak uspjeli da organiziju Mundijal.
Na ovom šampionatu po prvi put su igrali Danska, Irak i Kanada koja je pauzirala sa učešćima sve do Katara ove godine, a ovo je posljednji put da smo gledali Mađare, Iračane i Sjeverne Irce na ovom turniru. Sistem takmičenja je bio takav da su dalje išle po dvije najbolje ekipe iz svake grupe, te četiri najbolje trećeplasirane ekipe i baš su Mađari i Sjeverni Irci zbog toga ispali.
U četvrtfinalnim susretima Španija je deklasirala Dance sa 5:1, Brazil Poljsku sa 4:0, Belgija je nakon produžetaka bila bolja od Sovjeta sa 4:3, Englezi su ubjedljivo sa 3:0 savladali Paragvaj, a pobjede su još ostvarili Argentina nad selekcijom Urugvaja, Francuska nad Italijom, Zapadna Njemačka nad Marokom i Meksiko nad Belgijom.
Četvrtfinale između Brazila i Francuske bi bilo ono o kom će se dosta pričati, da nekim slučajem Dijego Armando Maradona nije odigrao utakmicu vijeka. Inače Brazilci su poveli golom Kareke, a onda je Mišel Platini izjednačio na 1:1 i otišlo se na penale. Da ironija bude najveća prvi penal je promašio veliki Sokrates, pa je na drugoj strani Platini bio neprecizan. Ipak Francuzi su prošli dalje zahvaljujući promašajem Žulio Cezara.
Belgija je takođe na penale savladala Špance, a takođe i Nijemci su bili bolji sa bijele tačke od Meksikanaca. Duel između Argentine i Engleske imao je veliku političku pozadinu, pošto je četiri godine ranije počeo Foklandski rat kada su Englezi htjeli da oduzmu od Argentinaca ostrvo koje se nalazi na 480 kilometara od Patagonije.
Prvo poluvrijeme je bilo mirnije, nije bilo velikih prilika, a onda je sve krenulo u drugom poluvremenu. Tada je Maradona krenuo u šesnaesterac protivnika i dodao je do Horhea Valdana, ali je Stiv Hodž došao do lopte i nespretno je reagovao te je poslao loptu ka svom golu. Tu je Maradona skočio i rukom je gurnuo u gol, a sudija iz Tunisa Ali bih Naser je priznao gol s obzirom da nije vidio čime je Maradona udario loptu.
Ako ga je tada zamrzio svaki Englez, četiri minuta kasnije čitav svijet se naklonio velikom “El Pibeu“. Tada je Maradona uzeo loptu na svojoj polovini i naslagao je pet Engleza driblinzima i postigao je kako je kasnije proglašen “Gol vijeka“. O ta dva gola je mnogo toga ispričano, ispisane su knjige, pravljeni mnogi dokumentarci, a ponavljanjem “Božije ruke” se učlanjujete u Maradoninu crkvu. Kasnije je Gari Lineker samo smanjio rezultat na 2:1, a Argentina je otišla u polufinale.
U polufinalnim mečevima Andreas Breme i Rudi Feler su golovima odveli Zapadnu Njemačku u finale pobjedom nad Francuskom od 2:0, do je Maradona ponovo postigao dva gola u polufinalu u duelu protiv Belgije (2:0).
Argentinci su u velikom finalu poveli golom Hosea Brauna u 23. minutu nakon što je golman Njemačke loše procijenio let lopte. U 55. minutu Valdano je pobjegao i izašao je sam ispred Haralda Šumahera i udvostručio je prednost na 2:0. I kada je djelovalo da su Argentinci sigurno došli do titule Nijemci su se vratili i prvo je Karl-Hajnc Rumenige smanjio na 2:1 u 74. minutu, pa je Feler deset minuta prije kraja izjednačio na 2:2.
Ipak u 83. minutu Horhe Buručaga je istrčao kontru i postigao je gol vrijedan druge titule prvaka svijeta za Argentince, a Maradona je nakon toga zvanično ušao u vrh svih rasprava o najboljem fudbaleru svih vremena. On je inače dobio Zlatnu loptu sa 1282 boda, a najbliži pratilac mu je bio Nijemac Toni Šumaher.
Svoj nastavak ovi rivali će imati četiri godine kasnije, ali o tome sutra.
Piše: Dejan Jovičić
Istorijat prethodnih Svjetskih šampionata:
- Od Sentenarija do Lusaila: Montevideo, Musolini i Monti
- Od Sentenarija do Lusaila: Šamar Hitleru i italijanska odbrana titule
- Od Sentenarija do Lusaila: Jedan od najtužnijih dana u istoriji Brazila i Obdulio Varela
- Od Sentenarija do Lusaila: Dopingovano “Čudo iz Berna” i tužan kraj “Lake konjice”
- Od Sentenarija do Lusaila: Rađanje Pelea i početak dominacije Brazila
- Od Sentenarija do Lusaila: Bitka za Santijago i istorijski uspjeh Brazila
- Od Sentenarija do Lusaila: Šta bi bilo da je bilo?
- Od Sentenarija do Lusaila: Šetnja Brazila, Panini i Telstar
- Od Sentenarija do Lusaila: Dva poraza totalnog fudbala u finalu i dva slavlja domaćina
- Od Sentenarija do Lusaila: Boginja na italijanski način
